Duizend onzichtbare koorden

‘k wou wel weg van mijn verleden …
En toch hielden
duizend onzichtbare koorden
me tegen.

Je ziet ze niet maar merkt ze wel.
Ze laten je
doen en laten
als een marionet
die geen eigen inbreng heeft.

Dus kijk je blij …
… als je huilt
en blijf je staan …
… waar je weg wilt gaan.

Je wilt eruit ontsnappen,
maar toch …
… hou je je angstig vast
aan de duizend onzichtbare koorden
die je vasthouden.

„Geloof gewoon dat ze er niet zijn!”
of: „We verbreken ze in Jezus’ naam”,
werd me voorgedaan.

En als een marionet
sprak ik hen na.
… Maar
die duizend onzichtbare koorden
luisterden daar niet naar.

Ik bad, vastte, huilde, beleed.
Maar wat ik ook deed …
die duizend onzichtbare koorden
benauwden me als nooit tevoren.

„Omarm ze, die koorden,
en hun oorsprong bovendien.
Ze zullen altijd bij je horen;
houdt het vechten ertegen
voor gezien!”

„Omarm ze,
erken hun bestaan,
begrijp hun óntstaan;
en ga mét hen het leven aan…”

En toen voltrok zich langzaamaan
een wonder, in mijn bestaan:
Die duizend onzichtbare koorden,
die me beknelden,
me benauwden,
me wilden vermoorden…
… Ze mogen er zijn!
En dat haalt de angel uit de pijn!

Marionet komt Zelf tot leven;
begeeft zich, waar ze zich maar wil begeven.
En ach, die duizend onzichtbare koorden…
… die bewegen mee, alsof ze
tot haar versiering behoren…

Ze danst en lacht
en voelt zich vrij
om vooruit te gaan,
om achterom te kijken
en om stil te genieten
van al wat er is

nu.

This entry was posted in blog. Bookmark the permalink.

One Response to Duizend onzichtbare koorden

  1. mark becking says:

    Heel mooi hoe je schrijft over dat Genade ook het omarmen van je schaduwkanten behelst ! Daar heb jij uit genade de moed voor gehad…brekend met religieuze gewoonten/schijnhouvasten, zodat je angsten en schuldgevoelens niet langer uit de weg ging of camoufleerde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *