even persoonlijk

Een blog die wat persoonlijker is…

… over een stijgende lijn die je kunt weergeven met de bijbelse woorden: gaan van heerlijkheid tot heerlijkheid…

Opgevoed en -groeid in de Gereformeerde Gemeente-leer; ‘afvallig’ bevonden door de overgang naar de Hervormde kerk; dé (weet nog steeds niet welke) zonde begaan die zieke kinderen baart; ‘als verloren’ beschouwd door de overstap naar zowel de geloofs- als de genade-beweging en als ‘gevaarlijk’ bestempeld door mensen waarvan je zou verwachten dat ze genade niet alleen promoten, maar ook zouden vóórleven…

En dan bevindt je je op een dag in niemandsland. Niet wetend dat dat bestond. Een plaats waar het tegelijkertijd rauw en leeg is. Eenzaam en bevrijd. Depressief en verlicht. Beschadigd, verward, teleurgesteld maar ook helderder ziend.

Door de ontstane afstand zag ik dat wat ik daarvoor niet had, of kon hebben, gezien.

Daar werd mij de oorsprong van veel van het menselijk functioneren zichtbaar. Zowel dat van anderen als van mij ;-). Angst kwam aan het licht; in het besef dat zijn invloed veel groter is dan je zou wensen / dan men wil toegeven. Angst lijkt de motor achter de stand ‘overleven’. In het natuurlijke, het fysieke, het rationele en ook in het spirituele. De zelf-gerichtheid, voortkomend uit deze angst (om jezelf te verliezen) is een niet-te-stuiten drift die alles en iedereen vernietigt… Dus eigenlijk doet waarvoor je zo bang bent…!

Je staat er versteld van hoe vindingrijk we zijn in het bedenken van de meest geniale, goedverpakte en vaak ook vrome sausjes en overtuigingen waarmee we deze angst ontkennen of verstoppen.

Angst laat je vastklampen aan alles en nog wat, al is het een gekrookt rietje. Zo werd me duidelijk dat het helemaal niet gaat over wat of hoe je nu precies gelooft, maar dat ‘ergens bij horen’ ons een houvast lijkt te geven. En in elke ‘kerk’ opnieuw zocht ik houvasten in de gezamenlijke mores en in de ‘leer’. In de Geformeerde Gemeente was dat (de te verwaarlozen!) kans om uitverkoren te worden. In de Hervormde kerk was het de wil om God te behagen; zodat Hij naar mij om zou zien, in al mijn ellende. In de geloofsbeweging hielden we met elkaar vast aan alle beloften die genezing, rijkdom, voorspoed en al het andere goede, zouden opleveren. In de genadebeweging was ‘mijn bestemming’ het houvast. Alles wat ik daarvoor (voor anderen!) deed hielp me om daar te komen of in te blijven. Samengevat: alles wat ik deed en geloofde blijkt gebaseerd op de angst ‘de geestelijke boot te missen’. Overtuigd en overtuigend deed je mee om met je ‘gelaat, gewaad en gepraat’ je geloofsovertuiging door te geven. Ondertussen hielp het vooral jezelf de angst om afgewezen te worden te onderdrukken. Nederig en dienstbaar zijn deed je oprecht en overtuigd om het Koninkrijk van God gestalte te geven. Maar het hielp je ondertussen onbewust enorm om je ‘overeind te houden’ en over te komen als een voorbeeld-christen. Zo was het houden van alle regels van elke opvolgende geloofsgemeenschap (zonder dat ik me er bewust van was) een drijfveer om de hemel of mijn bestemming te beërven…

En dit alles oprecht gemeend. Ik wist niet beter. En deed m’n stinkende best. De angst om nergens bij te horen, om niemand te zijn, laat je zo gemakkelijk acteren als dé iemand die je zou moeten zijn… Tot uitputtends toe. Maar je hebt het zelf niet door. Het houvast is dat je denkt en gelooft en (angstvallig!) hoopt dat je het alleen voor God en zijn Koninkrijk doet. Dat geeft je houvast…

… en houdt je uiterst zelfgericht.

Een mens kan zich blijkbaar steeds opnieuw conformeren aan een ‘nieuwe’ ‘geloofs’richting om zich vervolgens subtiel te verheffen. Want je behoort nu(!) immers tot ‘de enige ware kerk/leer des Heeren’!  En daarmee scheidt je je me dan af van alle andere mensen die iets anders geloven… Tot je op er op afstand, of op terug-kijkt. Dan zie je dat iedere spirituele beweging zijn eigen (-bijbels- onderbouwde) mores (=afgesproken gedragingen + ‘straf’systeem) heeft. Eigenlijk helemaal niet gebaseerd op een gemeenschappelijke geloofs-overtuiging; maar (alweer!) op angst. De angst om ernaast te zitten. En daarmee onder de toorn van God te vallen. Of, wat nagenoeg net zo erg voelt: door mensen als ‘afvallig’ te worden beoordeeld.

Niks mis met deze angst; ze is in ieder mens te vinden. Niemand wil zich afgewezen voelen, niet-geliefd, verloren of noem maar op. Ook buiten ‘geloofsgemeenschappen’ hebben mensen deze angstige gevoelens en verwachtingen.

Hoe meer ik daarover nadenk; hoe beter ik begrijp dat iets exclusief ‘aanhangen’ simpelweg een hulpmiddel is om te overleven. Daar waar anderen grijpen naar ‘wereldse uitspattingen’ houden wij ons keurig binnen de tien-geboden-lijntjes (in oude of nieuwe zakken). Maar het doet niets anders met ons als dan welke wereldse ‘zonden’ dan ook: het verdoofd. We blijven gebonden aan angst, schuld en schaamte. En worden vaak steeds fanatieker in het gebruik van onze ‘verdovende middelen’.

Dé reden dat ik me toch steeds (in elke ‘geloofs’beweging opnieuw) heb overgegeven aan de ‘enige en waarachtige leer’ die daar werd verkondigd.

Wat ik voor ‘waar’ en ‘verlossend’ aannam; lijkt voor mij nu een door mensen bedacht systeem om met zichzelf, God en de ander om te kunnen gaan. Zodat je het leven ‘overleeft’. Steeds opnieuw hield ik me vast aan ‘hun regels’ om de mooie beloften in ontvangst te nemen (of te proclameren); voor het geval dat God genadig zou zijn… Met overtuiging luisterde ik ernaar; acteerde zoals het behoort in die contreien; want God is met hen. (En jij dus tégen God als je tegen hen ingaat).

Nu zie ik het patroon van steeds houvast moeten/willen hebben. Waaraan…, is blijkbaar van minder belang. Het houvast wat ik ontleende aan ‘mijn geloof’ heeft me ver(der) gebracht. Alle stromingen/richtingen hebben me wel degelijk iets van God laten ontdekken en ervaren! Al het goede daaruit is absoluut de moeite van het behouden waard!

Maar God is geen ‘geloofssysteem’. Hij past in geen enkel systeem. Hij is veel meer en veel groter. God is Liefde; geen systeem. Hij is zelfs niet ‘het Woord’ in de zwart-op-wit-vorm, waaruit vaak geciteerd wordt. Hij is de Geest erachter. Door ‘het Woord’ naar de letter te gebruiken; is onnoembaar veel schade aangericht. Fysiek, mentaal, relationeel, emotioneel en spiritueel.

Het is de Geest van God die Levend maakt. En die Levend hééft gemaakt. Die ons helpt Gods Wil te laten geschiedden. Zijn Wil is dat we terugkomen. Naar Hem. Naar Huis. Naar onze oorspronkelijke staat. Naar de Bron. De Liefde. Vandaaruit kunnen we in Genade kijken naar al die capriolen die ons ‘vlees’ (onze persoonlijkheid/ego) uithaalt om ‘ergens bij te horen’; om te ‘overleven’; om te zien hoe we voortdurend vanuit afscheiding, pijn en oordeel functioneren. Om samen het de Heilige Geest deze schijnhouvasten los te laten en in angstloze vrijheid dichter te komen bij het wezen van God.

Voor mij persoonlijk een ware ontdekkingstocht. Die met confrontatie vrijheid brengt; met pijn genezing; met angst liefde. De ontdekking van wie God werkelijk is; en van wat ik werkelijk ben.


Onderzoekt alle dingen en behoudt het goede!


 

This entry was posted in blog and tagged . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *