gewaar zijn

Wat een genadevolle omstandigheid als je niet meer van binnenuit maar vanaf de zijlijn kan kijken naar wat er te onderzoeken, te leren, te ontdekken valt!

Pas dan merk je hoe je steeds weer vanuit een keurslijf functioneert; alles ziend door een bijbehorende gekleurde bril…

Wat ons van jongs af aan is voorgehouden, bijgebracht of opgelegd heeft zich diep in ons systeem genesteld. Je handelt ernaar vol overtuiging van deze waarheid; zonder dat je doorhebt dat dat maar een heel gedeeltelijke of beperkte waarheid is.

Vaak kom je daar pas achter als je bent vastgelopen in dit stramien.

En vaak is het zo dat we vervolgens een nieuw stramien zoeken of ontwikkelen als tegenreactie op het vorige. Eigenlijk een vicieuze cirkel dus; van verwachting, verplichting, hoop en uiteindelijk teleurstelling of frustratie. Steeds hetzelfde liedje; doordat we ons helemaal identificeren met wat in deze ‘groep’/stroming als waarheid wordt gezien.

Daarom is het -denk ik- zo’n worsteling te ontsnappen aan al die vormen, normen, mores en overtuigingen en alle gevolg-reacties die je daaruit hebt ontwikkelt. Maar het brengt je ongelofelijk veel meer dan elk ander systeem (elke nieuwe ‘waarheid’) je ooit kan brengen.

Het brengt ons dichtbij ons ware Zelf; dat tot dit moment nauwelijks door ons werd gekend. Onze identiteit als zoon/dochter van God wordt steeds reëler voor ons. Met alle gevolgen van dien.

Je maakt je los van oude patronen; worstel je uit levenslange overtuigingen die je klein hielden en je beperkten. En dat is een verdraaid moeilijk proces! Je kunt gaan denken dat je een Koningskind bent, recht hebt op alles van Hem; maar letterlijk alles in je verzet zich hiertegen. Uit angst voor het Leven, de Vrijheid, de Onvoorwaardelijke Liefde.

Het lijkt makkelijker om schijnbaar prettiger houvast te zoeken in minder zware overtuigingen; je te hullen in slachtofferschap; alles te ontkennen wat je leven bedreigd heeft; te verstoppen alles wat je zeer gedaan heeft of elk moment weg te moffelen waar niemand je de moeite waard vond… en ga zo maar door.

Dat lijkt echt veel makkelijker dan al deze dingen open en eerlijk onder ogen te zien. Laat staan dat je die gaat omarmen…

Voor mij althans lijkt het toch dat dat de weg is die je echt vrij maakt, heel maakt, vergeving reëel maakt. Alles aandachtig zien en voelen wat er was, alles er laten zijn. En zien en voelen wat dat met je deed. Begrijpen dat er geen schuld is; geen goed of kwaad. Alleen maar het gewaar zijn van al die dingen die je beïnvloed hebben; die je vormden tot wat je nu denkt te zijn.

Pas dan is er ruimte, plaats, geen-veroordeling, om te accepteren dat je dat helemaal niet bent; dat je volmaakt bent, dat je ware aard alles in zich heeft wat Goddelijk is. Je gaat zien dat je dat vergeten was; gedurende je hele leven. En nu kom je thuis. Bij de Vader, bij God, bij je Zelf.

En op die plaats ben je vrij van elke pijn, van elke neiging tot oordelen; je bent onschuldig, volmaakt en als Jezus.

Wie wil dat nou niet…?!


“Onderzoek alle dingen en behoudt het goede.” 

😉

This entry was posted in blog. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *